ArtsWerk ik om te leven of leef ik om te werken?

Werk ik om te leven of leef ik om te werken?
Naar actueel

Werk ik om te leven of leef ik om te werken?

Als dochter van Vietnamese bootvluchtelingen ging Nujen haar droom achterna: ze ging geneeskunde studeren. Onder het motto ‘wie niet slim is, moet sterk zijn’ en na veel bloed, zweet en tranen studeerde ze af als arts. Als ziekenhuisarts ging ze nog harder werken en 'verwaarloosde' ze haar sociale leven. Nu kiest ze voor meer balans en gaat aan de slag bij een verpleeghuis. Nujen deelt haar persoonlijke verhaal.

Mijn verhaal begint in 1982, toen mijn ouders op achttienjarige leeftijd als politieke bootvluchtelingen Vietnam verlieten. Met kleerscheuren en liefde voor elkaar kwamen zij in Nederland aan. Zij hadden alles achtergelaten en werden goed opgevangen door de Nederlandse regering. Een nieuwe kans. Al gauw kregen zij kinderen. Mijn vader ging naar school en werkte als kostwinner. Mijn moeder zorgde voor ons. Zes jaar later hadden zij een huis gekocht, had mijn vader zijn diploma op de Hoge Technische School (HTS) behaald en begon mijn moeder haar eigen levensmiddelenzaak bij ons in de schuur. En ik? Van de struggles van mijn ouders heb ik bijna niks gemerkt. Mijn jeugd was goed. Ik droeg weliswaar de oude kleren van mijn broer en voelde mij als allochtoon in een witte stad wel klein tussen al die grote Nederlandse kinderen. Maar mijn dromen waren groot.

Wie niet slim is, moet sterk zijn

Ik ging geneeskunde studeren en dat ging mij absoluut niet makkelijk af. Maar als ik één ding heb meegekregen van mijn ouders dan is het wel dat niets onmogelijk is. Ze zeggen altijd ‘wie niet sterk is, moet slim zijn’ en in mijn geval was dat misschien wel ‘wie niet slim is, moet sterk zijn’. Ik moest en zou mijn passie najagen. Koste wat het kost. Falen was geen optie. Na bloed, zweet en heel veel tranen bereikte ik het onmogelijke: opeens was ik arts.

Ik hield maar net mijn hoofd boven water

Een dag voor mijn afstuderen werd ik aangenomen als arts op de spoedeisende hulp. De ideale kans om mij te specialiseren tot spoedeisende hulp arts, want dat was wat ik wilde. Ik gooide mezelf in het diepe, hield maar net mijn hoofd boven water, maar bereikte wél mijn doel. Ik ontwikkelde me als competente arts en ging vervolgens naar de interne geneeskunde om door te groeien.

Toen begon het echte ziekenhuisleven

Overwerken, lange diensten en altijd maar doorgaan. Het ziekenhuis zat vol met werkpaarden en ik voelde me eigenlijk heel goed in die omgeving. Iedereen is gezond, werkt hard en niemand klaagt. Maar na vier jaar in verschillende ziekenhuizen gewerkt te hebben en tien jaar lang mijn sociale leven ‘verwaarloosd’ te hebben, begon ik me af te vragen hoe gezond dit ziekenhuisleven eigenlijk was.

Werk ik om te leven of leef ik om te werken?

Terwijl iedereen om mij heen naar feestjes ging en kinderen kreeg, zat ik in de boeken of was ik aan het werk. Natuurlijk is mijn werk, het zorgen voor mensen, mijn passie. Maar kun je voor een ander zorgen als je niet eerst voor jezelf zorgt? En wie zorgt er voor jou terwijl je keihard werkt tot je erbij neervalt?

De balans opmaken

Hoe meer overuren ik maakte, hoe groter mijn twijfels werden over de ziekenhuismentaliteit. Geen enkel moment heb ik getwijfeld aan mijn toewijding. Wél realiseerde ik me dat de balans zoek was. En toen werd ik benaderd door Talent&Care. Hun verhaal, meer aandacht voor de zorgverlener, sprak mij erg aan. Mijn ervaring is namelijk dat je als zorgverlener geneigd bent jezelf te verliezen in de zorg voor de ander. Je slaat gemakkelijk een lunch over om collega’s en patiënten niet te laten wachten. Een etentje zeg je af, want je moet overwerken. Slapen doe je kort, want je komt laat thuis en begint weer vroeg met werken. Er zou toch een manier moeten zijn waarop hard werken en zorgen voor de ander te combineren is met een sociaal leven en zorg voor jezelf?

Meer aandacht

Binnenkort ga ik via Talent&Care aan de slag bij een verpleeghuis. Het aantal uren dat ik ga werken blijft hetzelfde. Wat wel verandert, is de setting. Er zal meer aandacht zijn voor mij als zorgverlener zodat ik ook aan mijn persoonlijke ontwikkeling kan werken. En mocht ik toch weer verlangen naar die disbalans, dan weet ik in elk geval waar ik terecht kan.

 

Onze opdrachtgevers zijn onder andere