ArtsKies je eigen route

Kies je eigen route
Naar actueel

Kies je eigen route

Wat was voor mij verstandig om te doen, als ik klaar was met mijn studie? Die vraag heeft me tijdens de studie geneeskunde heel wat hoofdbrekens gekost. Andrea Caro, arts bij Talent&Care, blogt over haar ervaringen in het vak. Weet jij wat je wilt en waar die keuze op is gebaseerd?

Aan het einde van mijn studie geneeskunde bracht ik heel wat uurtjes door op LinkedIn om te kijken welke weg artsen hadden bewandeld om in de huisartsengeneeskunde terecht te komen. Wat hadden zij hiervoor gedaan? Hoeveel jaren werkervaring hadden zij opgedaan? En tot slot: wat was dus voor mij verstandig om te doen, als ik klaar was met mijn studie?

Klinische ervaring

Ik kwam tot de conclusie dat ik, om aan het ideaalplaatje te voldoen, minstens een jaar als arts-assistent op de interne geneeskunde moest werken, daarna het liefst een jaar op de spoedeisende hulp en als het even kon, ook nog actief moest zijn binnen verenigingen. Ik was nooit actief geweest binnen een vereniging, ik had het gevoel niet in een ziekenhuis te willen werken en kon dus ook nooit de benodigde werkervaring opdoen. Voor mijn gevoel begon ik met een min één achterstand aan mijn carrière.  

Tijdens mijn coschappen werkte ik in verschillende ziekenhuizen. De laatste twee maanden van mijn opleiding tot arts liep ik als coassistent rond op de spoedeisende hulp van het AMC. Dagelijks peinsde ik over de vraag wat ik moest doen, als ik in maart mijn handtekening zou zetten onder mijn diploma. Ik wist al een tijd dat ik huisarts wilde worden. Tenminste, zo voelde ik dat. Maar waar was dat gevoel op gebaseerd? Wilde ik het, simpelweg omdat ik me niet thuis voelde in het ziekenhuis? Zou het huisartsen vak wel voldoen aan mijn verwachtingen? Hoe zou ik me voelen in de positie als huisarts? Zouden de sfeer en cultuur van het huisartsen vak bij mij passen?

‘Voor mijn coschap besloot ik zelf op zoek te gaan naar een leuke huisartsenpraktijk op een Waddeneiland’

Toen mijn coschap huisartsgeneeskunde naderde, bleek er een gebrek aan huisartspraktijken, die coassistenten willen begeleiden. Daarom besloot ik zelf op zoek te gaan naar een leuke plek en kreeg ik het idee om dit op een Waddeneiland te doen. Mijn coschap viel in het hoogseizoen, een periode waarin allerlei mensen naar het eiland komen. Die diversiteit aan patiënten leek me interessant. Daarnaast was ik nieuwsgierig wat het ontbreken van een ziekenhuis op een eiland betekent voor de rol van huisarts. Er wonen veel ouderen op de eilanden. Is de stap naar het ziekenhuis in Den Helder te doen voor hen of vormt dit een drempel voor goede zorg? Vangen huisartsen hierdoor veel ziekenhuiszorg zelf op of zoeken ze alternatieven buiten het ziekenhuis?

Vol goede moed schreef ik alle huisartspraktijken op de Waddeneilanden aan. Maar helaas, veel huisartsen konden onvoldoende begeleiding bieden, omdat er in het hoogseizoen veel waarnemers in de praktijk rondlopen. Totdat ik uit Den Burg, de grootste woonplaats van Texel, een positief antwoord kreeg. Ik maakte kennis, regelde huisvesting voor vijf weken en vertrok eind juni naar Texel voor mijn coschap huisartsgeneeskunde! Wat was ik blij.

Sprankeling

Eenmaal aan het werk voelde ik al snel iets, wat ik nog niet eerder had gevoeld. Een soort sprankeling, een kracht, een vuurtje. Dagelijks stond ik zonder moeite op en om vijf uur vond ik het jammer dat de praktijk sloot. Het persoonlijke contact, de informele sfeer en de verscheidenheid aan klachten, leken perfect bij mij te passen. Ik wist dat dit gevoel niet voortkwam uit een rationele afweging, maar dat mijn gevoel mij raad gaf.

Na mijn coschap kwam ik geregeld in huisartspraktijken in Amsterdam voor mijn bijbaantje als bloedprikker. In oude grachtenpanden bleek de geluidsisolatie dikwijls niet in orde. Daardoor kon ik de consulten woordelijk volgen in de ruimte waarin ik bloed afnam. Iedere keer voelde ik diezelfde sprankeling als in de Texelse praktijk. Ik was geïnteresseerd in de klachten, waarmee de mensen kwamen. Ik voelde dat ik het liefst zelf op de stoel van de huisarts zou willen zitten. Ik was benieuwd naar de manier waarop de huisarts consulten oploste.

Ziekenhuis

Het duurde nog twee jaar, voordat ik was afgestudeerd. In het ziekenhuis kreeg ik telkens weer de bevestiging dat de ziekenhuiszorg niet bij mij paste. Ik probeerde me het gevoel van het coschap op Texel te herinneren en stelde mijn doelen vast voor de komende jaren: werkervaring opdoen, groeien in mijn rol als arts en na ongeveer twee jaar de huisartsopleiding in.

Steeds vaker kreeg ik het benauwd van de werkervaring, die ik moest opdoen. Eigenlijk wilde ik dat niet, maar zonder werkervaring kwam je de opleiding tot huisarts niet in, toch? Was het echt per se nodig om in het ziekenhuis te gaan werken? Is meteen de opleiding in geen optie? Al snel besloot ik dat dat laatste geen optie was voor mij. Ik wilde echt nog groeien in mijn rol en mij zekerder voelen in mijn handelen. Er was immers nog tijd genoeg om huisarts te zijn.

Uithoeken van het land

Ik solliciteerde op een aantal vacatures, maar bleek het in de regio al gauw af te leggen tegen de tientallen andere basisartsen met meer werkervaring. Een overschot aan basisartsen in de Randstad maakte het er niet makkelijker op. Bij collega’s zag ik dat het vooral lukte in de uithoeken van het land: Twente, Friesland, de Achterhoek, etc. Ik besloot een stapje terug te doen en bij mezelf te rade te gaan.

‘Is klinische ervaring opdoen echt de ideale route om in opleiding tot huisarts te komen?’

Waarom moest ik van mezelf iets kiezen wat ik eigenlijk niet wilde? Was er dan echt maar één ideale route om in opleiding te komen, namelijk door het opdoen van klinische ervaring? Ziekenhuizen zijn sterk hiërarchisch georganiseerd en ik had daar constant het gevoel dat ik alles al moest weten. Als ik iets moest opzoeken, voelde dat als een zwaktebod. Langzaamaan ontstond bij mij het idee om te gaan werken in de eerstelijnszorg. Daar is veel meer gelegenheid voor menselijk en langdurig contact met patiënten en collega’s. Er is ruimte voor het stellen van vragen aan collega’s en als je iets wilt opzoeken, dan is dat helemaal prima. Je kunt er praten over je kwetsbaarheden had ik eerder ervaren. Langzaamaan begon ik te beseffen dat kiezen vanuit je hart belangrijker is dan kiezen vanuit overtuigingen. Via, via kwam ik terecht bij Talent&Care.

Tijdens het eerste gesprek bij Talent&Care was ik wat op mijn hoede. Kon ik hier eerlijk zijn over mijn gevoelens? In het ziekenhuis voelde ik soms weerstand om te vertellen dat ik huisarts wilde worden. Daar werd soms echt minachtend op gereageerd in de trant van ‘Huisartsen zijn geen artsen, maar doorstuurmensen.’ Maar na het eerste gesprek bij Talent&Care belde ik mijn vriend enigszins verbaasd op: ‘Hier staat de zorg voor de professional voorop. Zij vinden het belangrijk dat ik gelukkig ben in mijn vak. En zijn ervan overtuigd dat ik vooral geen dingen moet doen ‘omdat het moet’. Arno en ik maakten plannen en drie weken voor mijn diploma-uitreiking had ik mijn eerste baan als arts-assistent ouderengeneeskunde in Hoorn.

 ‘Ik wilde graag fulltime werken, omdat ik om heen niet anders zag’ 

Ik wilde graag fulltime werken. Dat leek een logische keuze, omdat ik om me heen niet anders zag. Schouders eronder en gewoon vijf dagen werken. Dus toen ik hoorde dat ik een dienstverband voor vier dagen kreeg, riep dat wel gemengde gevoelens op. Achteraf was het een groot cadeau. Voor het eerst sinds jaren kon ik weer afspraken maken, die ik normaal gesproken altijd in het weekend propte. Ik had meer tijd voor de dingen náást werk en maakte geregeld een heerlijk, ontspannen ritje op mijn racefiets. 

Ik heb vooral geleerd te luisteren naar mijn gevoel. Om die veel meer te laten spreken en vooral te kiezen op basis van mijn gevoel. Waar voel jij een intern vuurtje voor? En durf je hier ook bewust voor te kiezen?

Wil jij een gesprek over jouw loopbaankeuzes met Arno Bisschop, oprichter en arts van Talent&Care? Bel 030 - 227 01 97  of mail info@talent-care.nl. We denken graag met jou mee.

 

Onze opdrachtgevers zijn onder andere