ArtsKeuzestress! Werken in het ziekenhuis of toch niet?

Keuzestress! Werken in het ziekenhuis of toch niet?
Naar actueel

Keuzestress! Werken in het ziekenhuis of toch niet?

Keuzestress, we hebben er allemaal last van. Daarbij is het altijd de uitdaging om je niet te veel te laten leiden door anderen, maar vooral dicht bij jezelf te blijven. ANIOS Lisa van Heusden blogt over haar keuze voor huisarts.

Geneeskunde is een leuke en boeiende studie, maar ook zeer intensief. Het is niet moeilijk, maar vooral veel door de vele contacturen en colleges. De heersende gedachte is dat je na je afstuderen eerst een paar jaar moet afzien als zaalarts, bij voorkeur in een perifeer ziekenhuis omdat je daar ‘echt hard moet werken’, waarna je doorstroomt naar de opleiding van je keuze. Check, doel behaald en weer door. 

Grote verschillen

Hoewel ik het merendeel van mijn coschappen vakinhoudelijk interessant vond, heb ik daarnaast ook goed gekeken naar de arts-assistenten zelf. Hebben ze echt plezier in hun werk? Hoe hoog liggen de stresslevels? Waar wordt onderling over geklaagd? Waar zijn ze mee bezig buiten het werk? Het viel me op dat er grote verschillen waren. In sommige specialismen was er blijkbaar tijd voor marathons, motorrijles, avondjes uit, wielrennen rond het IJsselmeer en tripjes naar Parijs. In andere specialismen hoorde ik alleen maar verhalen over de dramatisch drukke diensten en de afwezige supervisor.Tref je hierbij toevallig een betrokken supervisor of een goed functionerend team, dan is dat mooi meegenomen, maar je mag er niet op selecteren.

Het is makkelijk om je keuze te laten beïnvloeden door de (schijn)zekerheid van mensen in hetzelfde schuitje.

Toegangsritueel

Het voelt bijna alsof je moet bewijzen dat je het echt wilt. Het leven als ANIOS doet dienst als een soort toegangsritueel. In een dergelijke situatie is het makkelijk om je keuze te laten beïnvloeden door de (schijn)zekerheid van mensen in hetzelfde schuitje. Misschien weet je in je achterhoofd wel dat je het eigenlijk anders wilt aanpakken, dat iets schuurt of toch niet helemaal bij je past, maar het is verrassend simpel om dat stemmetje te negeren. 

Afgestudeerd

En toen was ik zelf basisarts, inclusief bul en kersverse BIG-registratie. Het moment was eindelijk daar! En opeens wist ik het allemaal niet meer zo zeker. Wilde ik wel in het ziekenhuis werken? Wilde ik wel zodanig opgaan in mijn werk dat de rest van mijn leven ‘tijdelijk’ in de pauzestand kwam te staan, zoals ik van zoveel mensen had gehoord? En was dat wel echt nodig?

Zwart gat

Tijdens mijn studie heb ik lang nagedacht over wat ik na mijn afstuderen wilde gaan doen. Interne geneeskunde, geriatrie of de longgeneeskunde of kindergeneeskunde.  Hoewel ik met steeds grotere zekerheid wist dat ik uiteindelijk huisarts wilde worden, was de periode tussen het behalen van mijn bul en het hopelijke begin van de huisartsenopleiding voor mij een soort zwart gat vol vraagtekens en onzekerheid. Wetenschappelijk onderzoek sprak me niet zo aan, dus was het opdoen van een paar jaar klinische ervaring de meest logische eerste stap. Maar waar? En hoe begin je?

Ik wil en kan mezelf niet enkel definiëren aan de hand van mijn beroep

Eerst op reis

Drie dagen na mijn afstuderen vertrok ik naar Nieuw-Zeeland voor een fantastische reis van ruim twee maanden. Onderweg aan de andere kant van de wereld heb ik veel nagedacht over het vinden van een baan die bij mij past. Arts is niet het enige dat ik ben; ik wil en kan mezelf niet enkel definiëren aan de hand van mijn beroep. Vakinhoudelijke uitdaging en professionele voldoening zijn weliswaar belangrijk, maar kunnen geen vervanging zijn voor de andere aspecten in je leven. Dat klinkt misschien logisch, en dat is het eigenlijk ook, maar toch was het goed om dit expliciet naar mezelf te benoemen. De volgende vraag is dan natuurlijk: hoe pas je dit alles toe in de zoektocht naar een baan? 

Spiegel

Ik had geluk. Bijna direct na thuiskomst kon ik terecht bij Talent&Care voor een kennismakingsgesprek. Dit gesprek was eigenlijk de eerste keer dat door beroepsgenoten een fris nieuw perspectief werd geboden. De vragen die werden gesteld hielden me een spiegel voor, en gaven me de kans om mijn aannames te testen. Zo kon ik op een frisse manier nadenken over de start van mijn loopbaan. Waarom had een baan in het ziekenhuis mijn voorkeur? Is dat echt de beste voorbereiding op een loopbaan in de eerste lijn? Had ik ooit overwogen om als ANIOS in de eerste lijn te gaan werken en waarom eigenlijk niet? En de belangrijkste vraag: wat vind ik belangrijk?

Wat vind jij belangrijk?

Deze vragen zijn niet altijd makkelijk te beantwoorden, en ze hebben geen eenduidige antwoorden. Wel is het belangrijk dat je erover nadenkt, zodat je je keuzes tegenover jezelf kan verantwoorden. Nu is het jouw beurt. Wat vind jij belangrijk?  

Wil jij als jonge arts eens van gedachten wisselen over jouw zoektocht naar wat bij jou past? Bel of mail Arno Bisschop, arts en oprichter van Talent&Care: 030 - 227 01 97 of info@talent-care.nl. Hij gaat tijdens een kop koffie graag met je in gesprek.

 

Onze opdrachtgevers zijn onder andere