ArtsArtsen en apothekers: een gelijkwaardige relatie?

Artsen en apothekers: een gelijkwaardige relatie?
Naar actueel

Artsen en apothekers: een gelijkwaardige relatie?

Ik heb een relatieprobleem. Niet met mijn kersverse man gelukkig. Wel met een belangrijke partner in mijn werk: de arts. Maandelijks blogt openbaar apotheker en VJA bestuurslid Iris Zuydgeest over haar
ervaringen in de openbare farmacie.

In vrijwel alle richtlijnen, verbeterplannen en opiniestukken over de zorg kom je het tegen: de samenwerking tussen artsen en apothekers moet goed zijn. Voor apothekers zijn artsen de belangrijkste zorgpartners. Daarom doen apothekers er alles aan om de samenwerking zo optimaal mogelijk te laten verlopen. Maar de relatie tussen artsen en apothekers is eigenlijk per definitie complex. Je bent, door de wederzijdse afhankelijkheid, op elkaar aangewezen of je dat nu wilt of niet. Dat leidt soms tot spanningen.

‘Er waren meerdere risicofactoren voor het optreden van het levensbedreigende Torsade de Pointes’ 

Toen ik net begon met werken, liep ik hier voor het eerst tegenaan. Een huisarts had een recept doorgestuurd voor amitriptyline. Bij het verwerken van het recept gaf de computer verontrustende meldingen. De patiënt had volgens ons dossier namelijk een verlengd qt-inverval. Daarnaast gebruikte de patiënt citalopram en had zij een verminderde nierfunctie. Kortom, er waren meerdere risicofactoren voor het optreden van het levensbedreigende Torsade de Pointes. 

Bij mij gingen alle alarmbellen rinkelen. Vol goede moed belde ik de huisarts met het voorstel om een alternatief geneesmiddel voor te schrijven, die het qt-interval niet zou verlengen. De huisarts vond dit geen goed idee. Hij had goede ervaringen met amitriptyline en kon zich een verlengd qt-interval bij deze patiënt niet meer herinneren. Hiervan was volgens hem geen sprake. 

‘Jij schat je verantwoordelijkheden veel te hoog in meisje’

In de opleiding worden de wet BIG en de bijbehorende verantwoordelijkheden van apothekers erin gehamerd. Daarom besloot ik in overleg met mijn opleider mijn poot stijf te houden. Zonder verder onderzoek of bewijs van een normaal qt-interval zou ik de amitriptyline niet afleveren. Hierop antwoordde de huisarts: ‘Jij schat je verantwoordelijkheden veel te hoog in meisje!’. Daar ging de goede samenwerking.

Inmiddels heb ik allerlei communicatietrucs geleerd om op tactische manieren de arts vragen voor te leggen, zonder belerend of bekritiserend over te komen. Toch loop ik nog regelmatig tegen een muur aan. Zo belde ik een keer een Belgische arts, die er überhaupt niet van gediend was om met een apotheker te overleggen. Ook medisch specialisten of de oudere generatie huisartsen (uitzonderingen daargelaten) kunnen soms taai zijn in hun standpunt. Soms krijg ik het gevoel dat ze mijn inbreng niet respecteren.

‘Onlangs adviseerde een huisarts zijn patiënt de medicijnen op te eisen bij de apotheker’

Ook als ik in een nieuwe apotheek ga werken, voel ik in het begin soms een muur. Je zult als apotheker eerst het respect van de arts moeten krijgen, voordat zij je vertrouwen. Onlangs adviseerde een huisarts zijn patiënt om terug te gaan naar de apotheek om de medicatie op te eisen van de apotheker. Ik had in overleg met de patiënt besloten om eerst de uroloog te raadplegen. De huisarts had ik nog nooit gezien of gesproken, maar hij vond dat de medicatieafgifte niet kon wachten. Wat de huisarts zich niet realiseerde, was dat de medicatie, vanwege een slechte nierfunctie, nauwelijks werkzaam zou zijn en in potentie irreversibele neuropathie zou kunnen veroorzaken. 

‘Gelijkwaardigheid is cruciaal in een goede relatie’

Keer op keer moeten apothekers zichzelf bewijzen. Je bereikt pas iets, als je op de inhoud de discussie kunt aangaan, rekening houdend met de juiste communicatieve toon. Hoewel me dit steeds beter lukt, frustreert het me soms dat de samenwerking niet gelijkwaardig voelt. Ik moet de hele trukendoos openen om zaken voor elkaar te krijgen en andersom lijkt de arts hier weinig moeite voor te doen. Mijn ouders leerden mij dat gelijkwaardigheid in een goede relatie cruciaal is. Zou dat advies ook niet moeten gelden voor de relatie tussen apothekers en artsen?

Onze beroepsgroep realiseert zich dat de communicatie met de arts erg belangrijk is. Niet voor niets is er in de opleiding tot openbaar apotheker specialist aandacht voor technieken om de communicatie te optimaliseren. Toen ik dit laatst aan één van de artsen binnen Talent&Care vertelde, zei zij lachend: ‘Jeetje, zo eng zijn wij toch niet?’ Door haar reactie besefte ik me dat het een beetje vreemd is dat apothekers hier zo op zijn gefocust. Ik betwijfel of artsen ook een scholing ‘Communicatie met apothekers’ zouden volgen. Zijn apothekers dan echt zo slecht in communiceren of voelen wij ons meer afhankelijk van de arts dan andersom?

Voel jij je als apotheker gelijkwaardig in jouw relatie met de arts? En hoe zorg jij voor een gelijkwaardige relatie?

Wil jij hierover eens van gedachten wisselen met Arno Bisschop, arts en initiatiefnemer van Talent&Care? Bel 030 - 227 01 97  of mail info@talent-care.nl. Wij denken graag met jou mee.

 

Onze opdrachtgevers zijn onder andere